28 Eki 2016

Tırnak Yeme...1

30 yaşındayım.

Kreşten bu yana, hiç abartmıyorum, tırnaklarımı hep yemişimdir. Yani yemek de değil, ısırıp, çekiştirip koparmak...

Bu konuyu en az 4 post halinde yazacağım.

İlk tırnak kopardığım günü hatırlıyorum, anneme de sormuştum daha sonrasında. Annem o dönem acayip çalışıyor ama anlatamam. Hani önce kreşe, onun öncesinde de bir teyzeye bırakırdı beni. O teyze de ne sinirliydi hayal meyal hatırlarım.

Çalışan annenin dramı cidden.

Daha sonrasında okul zamanı geldiğinde ise 4 kardeşin aynı apartmanda oturduğu günler vardı. O günlerde de çok huzurlu olduğu söylenemez. Bu yüzden bir teyzemle çok yakın olamıyorum halen. Yapılan bişeyi pek de unutabildiğimizi söyleyemem...

Hatalar yapılmak için varlar sanki.

Ama ilerisini kimsecikler düşünmüyor...

Tüm ilkokul boyunca ordan oraya gittim durdum. O zamanlarda da çok ciddi tırnak kemirmelerimin olduğunu hatırlıyorum. Hatta apse olan parmaklar, ağırlaşan parmaklar...

Çok dikkat etmelisiniz...

Bunun devamı tabiki gelecek bu önsöz gibi olsun açıkçası...

İnternette "tırnak yeme" başlığını aradığınızda derslerde başarısızlık, korkular, sınavlar, ailevi sorunlar, aile içi şiddet, öğretmenler ile ilgili sorunlar, okulla ilgili başka sorunlar, ailenin baskıları, arkadaş sorunları filan çıkıyor...

Devamı gelecek.

Bu seri çok sert olacak...

Belki de ayna gibi düşünün....


Devamını Oku »

26 Eki 2016

Nefes bile alamıyorum bu ara...

Nefes bile alamıyorum bu ara...

Hakikaten kabus gibi bir yazıya hazır olun. Nefesim tükeniyor, canım çok yanıyor.

Küsen küsene...

Hiç bişey de yapmıyorum, çok adım atasım kalmadı, korkuyorum artık. Stresten, hüzünden kalbim sıkıntıdan nefes alamıyorum...

Kimseyi üzmedikçe kendimi daha çok paraladığımı görüyorum.

İçimden bişey paylaşmak da gelmiyor...

Tek bir cümle kurabilirim bu durumuma özet olsa...

"Sessizlik en güzel ses, duymasını bilene"

Duanıza muhtacım. Başka bişey isteyemiyorum sizlerden.

Rabbim huzur mutluluk versin...

İş deseniz o değil.

Okul deseniz o değil.

Anlaşılamamak can çok yakıyor.

Oysa bişey yapmadım da. Yapamadım kıyamam ben kimseye.

Allah korkusu olan insana kıymaz, Allah korkusu olan kimseyi üzmez.

Bunu unutmayın...

Ben kozmetik yazmaya devam edeyim, o da pek işe yarasa da yaramasa da...




Üzülme!.. Dert etme can!
Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan,
Nefes alabiliyorsan, yürüyebiliyorsan..
Ne mutlu sana!
Elinde olmayanları söyleme bana..
Elinde olanlardan bahset can!
Üzülme!.. Geceler hep kimsesiz mi geçecek?
Gidenler dönmeyecek mi?
Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede..
Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış..
Bil ki! Güzellikler de var bu hayatta…
Gel gitlerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?
Hüzün olgunlaştırır? Kaybetmek sabrı öğretir.?
Hz.Mevlana/Rumi
Devamını Oku »